| مژده وصل | ||||||||||||||
|
||||||||||||||
| هله ساقی | ||||||||||||||
|
هله ساقى! مددى كز سفر آن خوش پسر آمد قدمش سعد و دَمَش گرم، خوش آمد كه درآمد نه درآمد كه برآمد چو قمر در شب داجى ز رگ جاده مسافر، ز تك باديه حاجى رحل بگشاى و فرود آورش از باره اشهب نه معذب كه معزز، نه مفارق كه مقرّب به من آرَش چو بنفشه به لب باديه رُسته رو به باران بهاران شب ناحيه شسته طيلسانى كُنَش از حلّه حوران بهشتى طيلسان؟ حله؟ بهشت؟ آى محرر! چه نوشتى؟ طيلسانى كنش از حله؛ غلط شد، بزدايش نه، بنه؛ ترجمه را يك دو سه بيتى بفزايش طيلسانى كنش از مويه مجنون به سپيده همه شب را به در و دشت گل زخم چريده طيلسانى كنش از گريه عاشقكش ليلى بر وى از رنگ شب وصل يراقى به تسلى زينتى برزنش از عشوه شيرين به چميدن چينى از جبهه فرهاد بر آن تا نرسيدن من چه گويم كه چهها كن، به من آرَش همه خنده طيلسانى كه نيابى به بر و دوش فكنده طنز مىگويمت اين واقعه از واقعهگويان تو مكن آن و مجوى آن و مپوى آن و مگوى آن طيلسانى كنش از حله عريانى و مستى نه به اين رنگ و به آن رنگ، به رنگِ خود هستى در سخن گرم شدم، خيره در آنم كه چه جويم رنگ هستى به چه لون است، كه داند كه بگويم در سخن گرم شدم، طبع برافروخت، برادر! رمه بُلهند برادر، نفسم سوخت، برادر! من به هيچى عجبم مانده در اين قلب مزوّر وه كه صرّاف دو عالم به چه كار آمده ديگر؟ كس در اين بىنمكان كو كه شناسد نمكش را؟ كو زرى تا به شرف عرضه شود مر محكش را؟ فهمِ اين تيرهدلان قدر صفا را چه شناسد؟ نفس شيطانصفتان روح خدا را چه شناسد؟ يا خمينى! عجب از شور جهادى كه تو دارى مُردَم از رونق بازار كسادى كه تو دارى كس نپرسيد، طبيبا! به چه خوانى به چه گردى؟ تو خبرخواه چه نبضى؟ تو شفابخش چه دردى؟ كس نپرسد كه تو در طبله اوراد چه دارى كه نجويد كه تو، اى قبله اوتاد! چه دارى رمه بلهند، چه گويم به چه افروخت، برادر! در سخن گرم شدم، سخت دلم سوخت، برادر! ساقيا مى ده و آور به من آن سمبر امشب كه به رشك رُخَش از پرده برون شد قمر امشب خيز و پر كن قدحى اين عبث بيهدهرَو را هله مهتاب برآمد، به من آر آن مه نو را قدحى ده كه به كار دل بىتاب نمايم به من آر آن مه نو را كه به مهتاب نمايم همچو مرّيخ كه از پرده برآيد شب داجى باده سرخ فروريز به ميناى زجاجى نه به هر جام كه دارى و نه هر باده كه خواهى صفت هر دو بخوانم به تو، اى دوست! كماهى بادهاى ده به صفت سرختر از خون كبوتر نه غلط شد، كه از اين نيز به صد لاله فزونتر بادهاى سرختر از لعل لب دختر هندو نه همين صافى تنها كه به گيرايى جادو قدحى مانده مرا طرفه ز پيران گرامى قدساللَّه همه در عشق حرونان حرامى شيرگيران صف معركه مردى مردان همه در باديه بادهكشان دجلهنوردان قدحى ظاهر او ماه رخ دلبر يوسف دستهها از دو جهت حلقه بر او دست تأسف هفت خط تعبيه در او خط افسونگر مانى به صفت محوتر از محور شَعْراى يمانى هفت خط خطر تجربت مرشد مردان كه بنوشان و بپوشان و بنوش آن و بگردان هان و هان طيره مشو گر به سخن راه نبردى تو خود اين حرف نخواندى، تو خود اين باده نخوردى خيز و آن باده در اين باديه انداز و مرا ده كه بدين روز در اين باديه آن باده مرا به يله كن آن پسر حور و قمر را به من امشب خرقه برگير و بنه سير و سفر را به من امشب در فرو بند كه كس سرزده در خانه نيايد آشنا آمده، هشدار كه بيگانه نيايد تو خود از خانه بر آن بام برآ، سير جهان كن چو بپرسند مرا خيره برآشوب و نهان كن گر كه خورشيد نگنجد بت من با قمر اينجا با من امشب بنگنجد به جز اين سيمبر اينجا باده در ساغر خورشيد و به لب بيت فراقى صبحگاهى به من آمد به ترنم بت ساقى نرم نرمك به خود آورد مرا از شب مستى يك ره از بامِ فنا خواند مرا بر در هستى ديدم آن رشته افكنده بر افلاك گسسته شمع استاده، سبو ريخته، شاهد ننشسته هجر باز آمده خرگاه به صحرا زده شادى بُختى گمشده را بخت فروبرده به وادى من بر آن رخنه پريشيده نگهبان به نظاره همچو بر روزنه شب رانده به ناگاه ستاره |
||||||||||||||